Uncategorized

adelita

երկու զոյգ աչք,
երկու զոյգ շուրթ,
րոպէ մը լուռ:

երկու հատ սիրտ,
կեանք մը անգութ,
սէր մը անհուր:

խամրա՜ծ, պաղա՜ծ.
դեռ չ’սկսած:

մեղքո՞վ էր ինք,
որ մոխրոտ էր հոգին արդէն:

անխի՞ղճ էր ան,
որ անփորձ էր սիրտը մաքուր:

յանցաւորը միւսն է, որ կար,
եւ այն միւսը, որ դեր չ’եղած՝
եղաւ անցած:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *